Poniedziałkowa wycieczka do Arboretum w Rogowie tym razem trochę mniej udana, bo pogoda spsuła się natychmiast po przyjeździe. Zachmurzyło się, słońce wyglądało z rzadka i niechętnie, a czasami wiało chłodem i nawet padało.

Ale za to kwitną jak szalone azalie i różaneczniki, które należą do najpiękniejszych krzewów ogrodowych. Jedne i drugie zalicza się do rodzaju Rhododendron oraz rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Gatunki o liściach miękkich, owłosionych, opadających na zimę lub półzimotrwałych zwane są popularnie azaliami, te zaś o liściach sztywnych, skórzastych, zimozielonych określane są jako różaneczniki.

Do rodzaju różanecznik (Rhododendron) należy około 1000 gatunków, z których większość występuje w Azji, a pozostała część w Europie i obu Amerykach.

Ogrodnicy wyhodowali niewyobrażalną ilość mieszańców i odmian z rodzaju Rhododendron o najróżniejszych formach i barwach kwiatów.

Arboretum w Rogowie słynie z wyjątkowej kolekcji różaneczników i azalii, dlatego warto tam zajrzeć póki masowo kwitną. Feeria barw, kształtów i zapachów, trudno się nimi nie zachwycać.
















Kwitną też magnolie. Wprawdzie te wczesne dawno przekwitły, ale późniejsze są nie mniej urodziwe. Teraz kwitną gatunki o egzotycznie wyglądających ogromnych kwiatach i liściach.



Warto też rzucić okiem na iglaki. Jest ich tyle, że nie wiadomo na co patrzeć.


Świerk kłujący 'Białobok” (Picea pungens Engelm. 'Białobok’) to jedna z odmian popularnego świerka srebrnego o charakterystycznie kremowożółto zabarwionych młodych przyrostach. Została znaleziona w Lublinie w latach trzydziestych przez Jana Białoboka, kierownika Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, i wprowadzona do uprawy w arboretum w Kórniku. Rośnie powoli, nie łysieje od dołu, ma niewielkie wymagania glebowe. Świerk ten jest obecnie rozmnażany w wielu szkółkach.


Sosna rumelijska (Pinus peuce Griseb.) jest drzewem wysokości 20-35 m o regularnej, wąskostożkowatej koronie pochodzącym z gór Półwyspu Bałkańskiego. Ma cienkie i wiotkie igły zebrane w pęczku po 5, podobne do igieł sosny wejmutki. Igły są jednak gęściej ustawione na końcach gałązek, bardziej miotełkowato. Szyszki też podobne jak u wejmutki, dlatego w nasadzeniach zwykle nie jest od niej odróżniana.

Nie brakuje też drzew i krzewów liściastych. Natknęłam się na piękną żółtolistną odmianę lipy holenderskiej 'Wratislaviensis’ (Tilia x europaea L. 'Wratislaviensis’). Lipa holenderska jest mieszańcem obu krajowych gatunków lip, czyli lipy drobnolistnej (Tilia cordata Mill.) i lipy szerokolistnej (Tilia platyphyllos Scop.). Na ogół trudna do odróżnienia od lipy drobnolistnej. Pokazana na zdjęciu odmiana wrocławska (’Wratislaviensis’) została znaleziona we Wrocławiu około 1898 r. Liście i młode pędy tej odmiany na wiosnę są złocistożółte, później zielenieją. Drzewo za młodu ma pokrój szerokostożkowaty.














Pod drzewami kwitną konwalie i konwalijki.

