Opublikowane przez
Kasztan zębaty (Castanea dentata (Marshall) Borkh.), zwany też kasztanem amerykańskim, pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej.
Kasztan zębaty jest drzewem podobnym do kasztana jadalnego (Castanea sativa). Jego liście są podłużnie lancetowate, brzegiem grubo ząbkowane, zaostrzone, długości do 25 cm – trochę węższe i bardziej klinowate u podstawy niż kasztana jadalnego, z wyraźniejszym ząbkowaniem (nazwa gatunkowa!), zupełnie nagie.
Trochę ponad sto lat temu kasztan zębaty występował na rozległym terytorium od Maine do Georgii. Należał do najcenniejszych drzew tworzących północnoamerykańskie lasy. Dostarczał doskonałego drewna i obficie rodził smaczne orzechy. Został niemal całkowicie wytrzebiony przez chorobę grzybową sprowadzoną przypadkowo w 1904 r. z Azji do Nowego Jorku. Choroba rozprzestrzeniła się tak szybko, że do 1930 r. wyginęły niemal wszystkie drzewa tego gatunku – szacuje się, że około 3-4 miliardy osobników.
Do chwili obecnej uchowało się w Stanach Zjednoczonych zaledwie kilka stanowisk dorosłych kasztanów zębatych. Niektóre z nich wydają się odporne na zarazę. Kilka amerykańskich fundacji prowadzi badania żywotności wykorzystując materiał genetyczny tych drzew, aby odbudować populację kasztana zębatego i uchronić go przed całkowitym wyginięciem. Próbuje się też krzyżować gatunek amerykański z kasztanem chińskim, który jest odporny na zarazę kasztanową.
Kierownik Arboretum w Rogowie podczas wycieczki zorganizowanej przez Polskie Towarzystwo Dendrologiczne opowiadał o zagładzie kasztanów zębatych, ale też o wymieraniu innych, dotychczas pospolitych drzew w różnych częściach świata. W swej ojczyźnie masowo giną na przykład jesiony pensylwańskie (Fraxinus pennsylvanica), uważane u nas za gatunek inwazyjny.